Στη σημαία!!!!!

Αγαπημένη μπλογκοπαρεουλα σας χαιρετώ! 

Εύχομαι να είστε όλοι καλά! 

Κάτι από το παλιο αναγνωστικό που είναι χαραγμένο στη μνήμη μου μέχρι και η τελευταία σελίδα.... 

Ένα κομμάτι υφασμα μπλε, λίγο άσπρο και μέσα σε ένα απόγευμα έφτιαξα τη γαλανόλευκη... 

 Κυματίζει στο μπαλκόνι μου αγναντευοντας κι αυτή τη θάλασσα και εκεί θα μείνει.... 

Και λευτερωθήκαμεν από τους Τούρκους και σκλαβωθήκαμεν εις ανθρώπους κακορίζικους, όπου ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης." Ιωάννης Μακρυγιάννης 

ΚΑΛΗ ΑΥΡΙΑΝΗ!Χρόνια Πολλά σε όλους!!! 

                    ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!!!! 

Πες της, γιατί δεν της λές Μίλα!

 Πες της, γιατί δεν της λες

- Μίλα!

- Μίλα! Γιατί δε μιλάς;

- Μίλα! Δε με νοιάζει τι θα πεις, μίλα!

- Μίλα! Μίλα!

Πες της… πες της… γιατί δεν της λες ότι κάθε στιγμή μαζί ήταν γιορτή. Επιφάνεια, οι δυο σας μόνοι μέσα στον κόσμο.

Ότι ήταν πιο θαρραλέα, πιο ανάλαφρη κι από πουλί, ότι κατέβηκε ορμητική δυο - δυο τα σκαλιά σαν ίλιγγος και μέσα από την υγρή πασχαλιά σε οδήγησε στο βασίλειό της, στην άλλη πλευρά, πίσω από τον καθρέφτη.

Πες της, γιατί δεν της λες, ότι όταν ήρθε η νύχτα, άνοιξαν διάπλατα οι πύλες της αγίας τράπεζας, ότι στο σκοτάδι έλαμψε η γύμνια σας, καθώς γείρατε.

Ότι άνοιξες τα μάτια σου και την είδες στο πλάι σου και είπες… Πες της το. Αυτό πρέπει να της το πεις: ευλογημένη να ‘σαι. Κι ότι ήξερες πως η ευλογία σου ήταν θράσος. Ότι κοιμόταν και το χέρι της ήταν ακόμα ζεστό κάτω από τα σκεπάσματα.

Πες της για τα ηλεκτροφόρα σύρματα της κοιλιάς της, ότι βουνά πρόβαλλαν στην ομίχλη, θάλασσες λυσσομανούσαν, ενώ κοιμόταν ακόμα καθισμένη σε θρόνο κι ήταν, θεέ μου, δική σου.

Πες της, γιατί δεν της λες ότι όταν ξαπλώνατε μαζί, έσβησαν πόλεις χτισμένες ως εκ θαύματος. Πουλιά ταξίδευαν στον ίδιο δρόμο. Ότι ο ουρανός ξετυλιγόταν μπρος στα μάτια σας, ότι τα ψάρια στα ποτάμια κολυμπούσαν αντίδρομα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αρσένι Ταρκόφκσι, Πουλιά ταξίδευαν στο δρόμο μας, εκδ. Ελεγεία

Αφιερωμένο στις γυναίκες που αγαπήθηκαν αγάπησαν,αγαπουν.... 

Δεύτερη ευκαιρία!!!

 Αγαπημένη παρεουλα τι κάνετε;Ευχομαι να είστε όλοι καλά. Έχω αλλάξει ποσες φορές αυτή την ανάρτηση.Αλλα γράφω τη μια μέρα άλλα την αλλη με τόσα που συμβαινουν.Τι να πρωτοσχολιασω και δεν ξέρω αν πρεπει κιόλας γιατί έχω αηδιασει από όλα. ΕΜΕΤΟΣ με μια λέξη. 

Κλεισμένοι μεσα, ενα χρόνο τώρα κάνουμε υπομονή, με θυσίες ευχόμαστε καποια στιγμή να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης.Όλοι έχουμε κουραστεί πλεον . Παλι περιορισμούς, κρούσματα ,απαγορευση καραντίνα... Και αφού η καραντίνα καλά κρατεί η δημιουργία συνεχίζεται.. Τι να κάνουμε άλλο;Να δουμε τηλεόραση;Ας γελάσω γέμισε σκουπίδια!! 

Έτσι λοιπόν κι εγώ φτιάχνω ότι πεσει στα χέρια μου.Αυτη τη φορά έφτιαξα μια τσάντα απο κομμάτια υφασμάτων. Υφάσματα πολλα κάπως επρεπε να τα αξιοποιήσω. Είχα μια τσάντα όπου το εξωτερικό μέρος είχε χαλάσει. Το μέσα δεν είχε παθει τίποτα. Την ξηλωσα, κράτησα όλα τα μεταλλικά στοιχεία και μέτρησα τις διαστάσεις. 

Εδώ ενωσα τα πανακια προσθεσα και πλεχτα και τα γαζωσα. 

Εκανα διάφορους πειραματισμους και κατέληξα σε αυτό που βλεπετε. 

Πρόσθεσα και το φερμουάρ και έτοιμη! Το μόνο που μου μένει είναι το χερουλι. Μια τσάντα σε δεύτερη ευκαιρία ανοιξιάτικη μιας και μπαίνουμε σιγά σιγά στην άνοιξη🌱

Εδώ ένα χαλάκι από νήματα πλεξιματος που έχουν περρισεψει και κουρέλια από παλιες μπλουζες.(Νομίζω ότι το φωτογραφισα από την αναποδη μεριά) . Ακόμη δε το έχω τελειώσει αλλά νομίζω πως δεν θα το προχωρησω άλλο γιατί αρχίζει και βαραίνει. 

Μπορούμε να αξιοποιήσουμε πολλα πραγματα  να τους δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία και 

να είναι χρήσιμα.

Αυτά από μένα για την ώρα έρχονται και άλλα! 

Να προσεχετε τους εαυτούς σας και να χαμογελατε!!! 

                                  Φιλιά!!!! 

Τότε......

 Ναι μεγάλωσα σε χωριό..... 

Τότε που οι αυλές ήταν γεματες από χαμόγελα και φωνές παιδιών και δεν διαμαρτυροταν κανείς.... 

Παίζαμε μέχρι που αναβαν τα φώτα στο δρόμο.... 

Τότε που ποναγαν τα κωλομέρια μας από το ποδηλατο και δε λογαριάζαμε πονο ακόμη και όταν πεφταμε και γδερναμε τα γόνατα μας η μάνα μας το γιατρευε με λίγο βαμμα δεν παθαμε τίποτα ... Ήταν συνηθισμένο.... 

Τότε δεν είχαμε τηλέφωνα έξυπνα, τάμπλετ, πλευ στέισον με μια φωνή η μάνα μας έβρισκε και μαζευόμαστε σπίτι δεν χαθήκαμε ποτε.... 

Παίζαμε κυνηγητό, κρυφτό, μακριά γαιδουρα πετροπολεμο, εφταπετρο,καραβανα και όταν τσακωνόμαστε ένα "δε σε έχω φίλο" ήταν αρκετό για να λυθεί η παρεξηγηση... Ακόμα και όταν γινόταν καζουρα δεν παρεξηγιομαστε την άλλη μέρα παλι παιχνιδι... Αγκαλιαζομαστε, παλευαμε, πεφταμε κατω, κυλιομαστε στα χώματα δεν αρρωστήσαμε ποτε..... 

Πίναμε από το ίδιο μπουκάλι νερό, ή ένα λάστιχο απο τη βρυση ήταν αρκετό δεν κολλήσαμε τίποτα.... Οι μόνες αρρώστιες που κολλήσαμε ήταν οι παιδικες και αυτές  ετσι για να ξεμπερδευουμε....Μια φέτα ψωμί και τυρί ήταν το κολατσιό μας, φέτα ψωμί βρεγμένη με ζάχαρη ήταν το γλυκό μας δεν παχυναμε ποτε.,.. 

Είχαμε ΦΙΛΟΥΣ αληθινούς μαζευόμαστε όλοι στην πανω γειτονιά και κανονιζαμε τι θα κάναμε

Παίρναμε τα ποδηλατα βόλτες στην εξοχή,ανεβαιναμε στα δέντρα, μαζεύαμε τζιτζίκια, αράχνες, μυρμήγκια, δε φοβόμαστε..φωναζαμε τόσο δυνατά που νομίζαμε ότι θα ξεκολλήσουν τα πνευμονια μας....κόβαμε φρουτα από όπου βρίσκαμε κάποιο δέντρο να δαμασουμε την πεινα μας χωρίς να τα πλυνουμε...δεν παθαμε τίποτα... 

Πόσα λάστιχα δεν τρυπησαμε, ποσες μπαλες δε χάσαμε δεν μας ενοιαζε, δεν υπήρχε γκρίνια, απαίτηση μιζέρια... 

Τα καλοκαίρια τρεις μήνες διακοπές να γυρνάμε στις παραλιες, στα βραχάκια να πιανουμε καβούρια, πεταλιδες, και να τα τρώμε επί τόπου! Χωρίς αντηλιακό με δείκτη προστασιας 50,χωρις γυαλιά ηλίου, χωρίς καπέλο., δεν είχαμε μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις, μπαλέτο, φτιάχναμε όμως κάστρα από άμμο.... 

Όταν άρχιζε το σχολείο με ένα μολυβι και τη μπλε γόμα,πεντε ξυλομπογιες περνάγαμε όλη τη χρονιά και ειχαμε δίψα για μάθηση... Στο διάλλειμα παιζαμε σχοινάκι, πεντοβολα, καραβανα,μπιζ.... Πηγαίναμε εκδρομές στη φυση και στο γυρισμό τραγουδουσαμε "ο κλήρος πεφτει στα αγόρια..... "

Τα αγόρια φλερταρανε τα κορίτσια στο δρόμο και όχι σε ένα τσατ ρουμ ή στο μεσεντζερ ή μήνυμα... Τρώγαμε ότι είχε μαγειρέψει η μάνα μας,μας άρεσε ή δεν μας άρεσε ... 

Και το πρωι της Κυριακής δεν τρώγαμε τίποτα γιατί θα πηγαιναμε να κοινωνήσουμε.. 

Είχαμε ελευθερία!!! Δεν μας έκλεισαν μέσα, παιξαμε, πονεσαμε, μαθαμε, πετυχαμε, αποτύχαμε, ωριμασαμε, γίναμε υπεύθυνοι!!! 

Και το σπουδαιότερο ζήσαμε σαν παιδια!!! 

Πώς τα καταφέραμε;

Ναι μεγάλωσα σε χωριό και θέλω αυτά που έζησα να τα ζήσουν όλα τα παιδια, .... 

Χωρίς φόβο, χωρίς άγχος, χωρίς τιμωρία.... Μόνο παιχνιδι!!! 

Δεν ξέρω τι με έπιασε και τα θυμήθηκα όλα αυτά... Δεν μπορώ άλλο να βλέπω φατσουλες παιδιων πισω απο μάσκες στη σειρά,σε απόσταση, πισω απο τζαμαρίες μπροστά από οθόνες χωρίς χαμογελο.... με ένα αβέβαιο μέλλον....

            Τα φιλιά μου και να περνατε καλά!!! 

"Δεν πεταμε τίποτα!! "

     Αγαπημένη μπλογκοπαρεουλα σας χαιρετω. 

Ο καιρός μας τα χάλασε λίγο, έπρεπε εδώ που τα λέμε,γιατί μέχρι και πριν μια βδομάδα γυρνούσαμε με τα κοντομάνικα. Όλο το διάστημα της απουσίας μου έφτιαχνα πραγματα.Φροντίζοντας άτομο με Αλτσχάιμερ εν καιρό καραντίνας ήταν για μένα οι κατασκευές ψυχοθεραπεία. Ευτυχώς που ζω στην επαρχία, εχω το χωραφακι μου με τον κήπο τις κοτουλες μου έτσι και αυτό βοήθησε να μην λαλησω!! 

Το καλοκαίρι που μας περασε τον  ελευθερο χρόνο που έβρισκα τον περνουσα στην αγαπημένη μου θάλασσα παρεα με τις φιλενάδες μου και τα παιδια μας. Έτσι να ξορκίσουμε το κακό από την καραντίνα και για να παρουμε δυναμη για τον χειμώνα που ερχόταν ξέροντας ότι δεν θα ήταν ευκολος. Πολλές φορές έχοντας γίνει μια μεγάλη παρεα μας έβρισκε το ηλιοβασίλεμα να συζητάμε και να χαζευουμε το απέραντο γαλάζιο.. 

Μια μέρα λοιπόν βρήκα στην παραλια σανίδες που τις είχε ξεβράσει η θάλασσα. Ε δεν έχασα ευκαιρία το μάζεψα λέω κάτι θα το κάνω. Οι φίλες μου που με ξέρουν μου είπαν "αντε να δουμε τι θα φτιάξεις παλι"

Το πηρα στα χέρια μου και άρχισε η μεταμόρφωση.. 

   

Όμως είχα βρει και κάτι άλλο δίπλα σε έναν κάδο αυτή τη φορά. Ένα ξύλινο παιδικο παλιο κρεβάτι. Δεν υπήρχε περίπτωση να το αφήσω!! Το φόρτωσα στο αμάξι, το έφερα σπίτι και αυτό. Το έτριψα το περασα ένα χέρι με χρώμα κιμωλιας, λουστραρισμα και ήταν έτοιμο να παρει τη θέση που του άξιζε

Βουαλά!!!Έκοψα μια σανίδα τη βιδωσα και έγινε ραφι στο μπαλκόνι μου!! 

Τοποθετησα κάποιες γλάστρες,ένα παλιο φαναράκι, ένα θαλασσοξυλο, ένα παλιο παντζουρι ήρθε κι αυτό να δέσει με την "παρεα".Απο κατω βλέπετε τα σανίδια τα περασα μόνο με λουστρο και με στενσιλ έκανα το σχέδιο. 

Το παλιο τραπέζι ήρθε να συμπληρώσει όλο το σκηνικό. Ήταν η παρεουλα μου τα πρωινα του καλοκαιριού απολαμβανοντας το καφεδάκι μου... 

Και για να τελειώσω για σήμερα τις κατασκευές έχω μια σιδερένια ντουλάπα στο μπαλκόνι και αυτή, την έβαψα γκρί και με στενσιλ έκανα το σχέδιο μόνο μπροστά όπως βλέπετε. 

Εδώ είναι  τελειωμενο. 

Αυτά αγαπημένη παρεα που με μάθατε να δίνω σε πραγματα μια δεύτερη ευκαιρία. Που με μάθατε την δημιουργική ανακύκλωση και όπως λέει η Ρένα 

"Δεν πεταμε τίποτα!!! "

Καλό Σαββατοκύριακο!!! 

 

Καλή Χρονιά!!!

   Καλή χρονιά με υγεία μπλογκοπαρεα!! Να μαι κι εγώ.... 

Τελευταία ανάρτηση είχα κάνει τον Απρίλιο με καραντίνα και δεν πίστευα ότι θα ξανά έκανα ανάρτηση παλι με καραντίνα... Ποιος να μου το λέγε...Πέρασαν έξι μήνες με τα πανω και τα κάτω με τα δυσκολα και τα ευκολα.Δεν θα αναφερθώ στα του κορονοιου ζουμε όλοι απίστευτες καταστάσεις. Το μόνο καλό ευτυχώς εδώ στον τόπο μου είχαμε ελάχιστα κρούσματα εδώ και παρα πολυ καιρό. Όλο αυτό το διάστημα λοιπόν εφτιαξα πραγματα για να ξεχνιέμαι να περναει η ώρα και συνάμα να κάνω και τις αλλαγές που ήθελα. Και τι δεν έκανα... Σπίτι έβαψα, ντουλάπια έβαψα, τραπεζια, καρέκλες.... μέχρι και κοτέτσι έφτιαξα...ουφ! τίποτα δε μου ξέφυγε, μάλλον τα έπιπλα στο σπίτι μου δεν περνάνε καλά.. Σιγά σιγά θα σας τα δείχνω και θα σας λέω τις εντυπώσεις μου.

Σας καλωσορίζω με κάποιες κατασκευές τωρινές και τα γουρια μου

Σε ένα κομμάτι ξυλο κόλλησα με σιλικόνη έναν μεταλλικό κρίκο προσθεσα φωτάκια, κυπαρίσσια,ένα ξύλινο δεντράκι και έγινε μια Χριστουγεννιάτικη κατασκευή. 

 

Εδώ είναι τα γουρια μου για φέτος που χάρισα σε φίλους και συγγενείς. 

 

Δεντράκια , σπιτάκια, ξύλινα κηροπήγια και στον τοίχο μια ξύλινη παλετα μικρή που βρήκα στο δρόμο και την μάζεψα,την έκανα ράφι. 

Σας καλοσωριζω και παλι, ελπίζω να βρω τα πατηματα μου και να μην ξανά χαθώ... 

Να είστε καλά και προχωραμε δυνατά για μια νέα χρονιά με υγεία χαμόγελα,ειρηνη!!! 

Ελπίζω να είναι εντάξει η ανάρτηση γιατί την έκανα από το κινητό. ☺

                                  Φιλιά!!! 
 

Χίλιες φορές να γεννηθείς,τόσες θα σε σταυρώσουν......

 
Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή απ' την αλήθεια της σιωπής χίλιες φορές να γεννηθείς τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν.....

                                             ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ!!!!
                                                   

Μένουμε σπίτι και δημιουργούμε!!

Αγαπημένη παρεούλα να μαι πάλι!!

Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Δεν ξέρω τι να γράψω και πως να γράψω...Πλησιάζει το Πάσχα, η ομορφότερη γιορτή,όλοι το περιμένουμε πως και πως κάθε χρόνο,να σμίξουν οι οικογένειες,να μυρίσει το σπίτι κουλούρια,τσουρέκια,να βάψουμε τα δάχτυλά μας με τη βαφή από τα κόκκινα αυγά....να στολίσουμε τα σπίτια μας,να συγυρίσουμε τις αυλές...να μυρίσει άνοιξη....

Και ο καθένας να ετοιμαστεί για την δική του προσωπική Ανάσταση...

Τούτο το Πάσχα θα είναι εντελώς διαφορετικό..δεν θα σημάνουν οι καμπάνες...δεν θα ακουστεί λειτουργία... κεκλεισμένων των θυρών...θα την παρακολουθήσουμε από την τηλεόραση λέει λες και είναι γιουροβίζιον η ψηφοφορία λείπει...

Δεν θέλω να πω πολλά γιατί θλίβομαι και νευριάζω...δεν είναι αυτή η εκκλησία που ήξερα που θέλω...

Όμως ας το περάσουμε και αυτό έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα ,και κουλούρια να φτιάξουμε και αυγά να βάψουμε και να τιμήσουμε όλα τα έθιμα σε κάθε τόπο...Και ο καθένας μας ας επανεξετάσει κάποια πράγματα....

Σήμερα σας δείχνω κάποια πραγματάκια που έφτιαξα με ότι υλικά είχα σπίτι και ότι αγόρασα πριν κλείσουν τα μαγαζιά έτσι για να στολίσω κάποιες γωνιές του σπιτιού...

Το κουνελάκι το έβαψα με σπρέυ άσπρο που είναι για καλοριφέρ βγήκε υπέροχο σαν πορσελάνη

δεν το περίμενα

Στο καλαθάκι έβαλα χαρτί και ύστερα έβαλα το χόρτο με τα αυγουλάκια.

Αυτό είναι ένα υλικό που το χρησιμοποιούν οι υδραυλικοί στις βρύσες όταν τις βιδώνουν εύκολο υλικό φθηνό,και το πήρα για να φτιάξω τις φωλιές.

Αυγά από φελιζόλ με ντεκουπάζ και οι βάσεις είναι καρούλια από κορδέλες και ένα γυάλινο καπάκι

Ένα πήλινο αυγό δώρο μιας φίλης που το έβαψα

ένα ξύλινο αυγό που είχα φτιάξει πέρσυ και ένα παλιό μπρίκι εμαγιέ που κάνει χρέη βάζου...

,

Εδώ λοιπόν σας χαιρετώ να έχετε υγεία και δύναμη'

Υπομονή σε όλα και καλό Πάσχα σε όλους!!!

Τα ξαναλέμε!!

Έπεσαν οι μάσκες!!!

Αγαπημένη παρεούλα να μαι πάλι!!

Καλό μήνα και καλή Σαρακοστή να έχουμε με υγεία πάντα!!

Πολλά συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό που με έχουν προβληματίσει πάρα πολύ.Τα βλέπουμε όλοι άλλωστε...Προσφυγικό,κοροναιός...

Θα γίνει και μια σύνοδος λέει μεγάλη Πλούτωνα-Κρόνου και δεν φτάνει μόνο αυτό θα πάει και θα μπαστακωθεί και ο Δίας δίπλα τους και θα φέρει την καταστροφή!!Είναι λέει πολύ φασαριόζος!Δεν κάθεται φρόνημα!Ήταν ανάγκη τώρα;Καλά δεν είχαμε την ησυχία μας;Ούτε οι πλανήτες δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους θα τα βρουν οι άνθρωποι;!!Τι έχουμε πάθει!!

Πέρα από τα καλαμπούρια και την πλάκα τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά και εγώ θα πω μόνο αυτό:

Ο Θεός να βάλει το χέρι του!!

Λοιπόν ζούμε τραγικές καταστάσεις και χρειάζεται υπομονή και όχι πανικός.Μαζί με την εξάπλωση του κοροναιού εξαπλώνεται και η υστερία του καθενός που αυτό και αν δημιουργεί προβλήματα.Δεν ξέρω τι να πω..Σε κοιτάζουν λες και τους έχεις σκοτώσει κάποιον.Σε σκανάρουν από την κορφή μέχρι τα νύχια μήπως είναι άρρωστος αυτός;σκέφτονται μακριά!!Γιατί φοράει μάσκα γιατί έβηξε γιατί,γιατί...Δεν ξέρω τι να πω....Το προσφυγικό;άλλη πληγή αυτή...Ο άνθρωπος πλέον δεν έχει καμιά αξία!!

Είχα πάει στο φαρμακείο έμπαινε κόσμος και ζητούσαν μάσκες και αντισυπτικά για τα χέρια μη τυχόν και συμβεί κάτι.Οι κοπέλες έλεγαν δεν υπάρχει τίποτα από αυτά ούτε για δείγμα,οι αποθήκες δεν είχαν τίποτα να τους στείλουν.Όταν θα χουν θα στείλουν και οι τιμή τους θα είναι πέντε φορές πάνω!!Μα πότε έγιναν όλα αυτά λέω εγώ;Το μόνο που μένει τώρα είναι να δούμε να αδειάζουν τα μάρκετ!!

Με λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο βρήκα πως μπορούμε να φτιάξουμε μάσκες μόνοι μας.Πολλά τα σχέδια και οι τρόποι.Εγώ κατέληξα σε αυτές και σας τις δείχνω.Μάσκες λοιπόν από ύφασμα να πλένονται κιόλας

Υφάσματα υπάρχουν στο ράψιμο λοιπόν!!Ρώτησα και τη φίλη μου γιατρό που μου είπε ότι σκέτο ύφασμα δεν σε καλύπτει πρέπει να υπάρχει και κάτι προστατευτικό από μέσα γιατί στην αρχή είχα ράψει μία σκέτη με το ύφασμα.Τι κάνουμε λοιπόν;

Παίρνουμε το ύφασμα 30x22 cm και διπλώνουμε σαν φάκελο όπως βλέπετε στην εικόνα 

Το διπλώνουμε δυο φορές ή και τρείς αν θέλουμε και πιάνουμε τις άκρες.Δεν μπορούσα να γυρίσω την εικόνα γι αυτό γυρίστε τα κεφάλια σας!!

Εδώ πρόσθεσα το λάστιχο και επειδή ήθελα να τις κάνω πιο τσαχπίνικες πρόσθεσα και ύφασμα στις άκρες.

Και ιδού το αποτέλεσμα!

Εδώ είναι το άνοιγμα όπου μπορούμε να βάλουμε μέσα κάτι για προστασία.Ή ένα κομμάτι νάυλον άλλοι μου είπαν φίλτρο απορροφητήρα δεν ξέρω τι.

Αυτές είναι οι μάσκες και πολύ θα χαρώ να μου πείτε τη γνώμη σας για το τι θα μπορούσα άλλο να κάνω.

Αυτά από μένα φίλοι μου,ψυχραιμία λοιπόν και όχι πανικό,όχι φόβο!!!Η χώρα μας έχει περάσει πολλά και τα έχει καταφέρει γιατί δε λυγίσαμε ποτέ.Θα τα καταφέρει και πάλι!!Το μόνο που χρειάζεται πίστη και ομόνοια από όλους μας!

                                                            Καλό Σαββατοκύριακο!!!

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ....

Αγαπημένη μπλοκοπαρεούλα να μαι κι εγω... 

Πέρασε ένας χρονος  και παραπάνω από την τελευταία ανάρτηση,πω!πω!πως πέρασε;Ένας χρόνος δύσκολος...για όλους μας και περισσότερο για μένα που ανέλαβα να φροντίζω την πεθερά μου με αλτσχάιμερ {alzheimer}

Το έκανα με μεγάλη μου χαρά άλλωστε δεν εργάζομαι τώρα,μένει ακριβώς πάνω από μας ισόγειο εμείς στον πρώτο αυτή οπότε σκέφτηκα γιατί να μην το κάνω τη στιγμή που ψάχναμε  κάποια γυναίκα για να την προσέχει.Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα εμπειρία με τέτοια περίπτωση σαν της πεθεράς μου,άλλωστε ποτέ δεν έχεις...

Που να ξερα όμως...

 

Έλεγα πόσο δύσκολα μπορεί να  είναι;Δεν είχα καταλάβει ότι έμπαινα σε έναν άγνωστο κόσμο για μένα αλλά και για την ίδια...Πως να της εξηγήσεις ότι έφαγε και να επιμένει ότι δεν έφαγε,ότι αυτό που τρώει δεν είναι φασόλια αλλά αρακάς,πως να της εξηγήσεις ότι αυτή που βλέπει στον καθρέπτη είναι η ίδια και όχι μια άγνωστη που έχει μπει μέσα στο σπίτι της,ότι το σπίτι που μένει είναι το σπίτι της ακόμη και τώρα θέλει να φύγει να πάει σπίτι της...Να ξυπνάει τις νύχτες και να φωνάζει να με πάτε σπίτι μου...και να σκέφτομαι τι μαρτύριο περνάει αυτή η γυναίκα να θέλει να πάει σπίτι της και να μην μπορεί και πως να την βοηθήσεις....

Να βλέπει τα παιδιά της,τα εγγόνια της,συγγενικά της πρόσωπα και να μην τους αναγνωρίζει....Κάθε μέρα και ένα καινούριο μάθημα,απογοήτευση,λύπη,να λες πως ένας τέτοιος άνθρωπος δραστήριος,έφτασε τώρα να μην μπορεί να φορέσει ούτε ένα παπούτσι...Ένας δρόμος άγνωστος δίχως να ξέρεις που σε οδηγεί γιατί καμιά μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη...
Κάθε μέρα που περνούσε και πιο δύσκολη και έπρεπε να βρίσκω τρόπους να την ηρεμώ.Τρόπους να μπορώ κι εγώ να είμαι δυνατή,υποψιασμένη ένα βήμα πιο μπροστά κάθε φορά...Εξαφάνησα τους καθρέπτες άλλους τους έβαψα έτσι ώστε να μην βλέπει αυτή την "άγνωστη"και την αναστατώνει...Σταμάτησα να της λέω: θυμάσαι;Μα πως να θυμάται δεν μπορεί να θυμηθεί κι αυτό την τάραζε...Την αφήνω να μου λέει ιστορίες από το παρελθόν χωρίς να ρωτάω για πράγματα που μπορεί να την ταράξουν...
Κι όταν έπεφτε το σκοτάδι οι σκιές γίνονταν άγνωστοι που την φόβιζαν....

Έτσι πέρασαν,περνούν οι  μέρες και οι πιο δύσκολες ακόμη δεν ήρθαν...Προσπαθω,προσπαθούμε να είναι ήρεμη να έχει ένα ιδανικό πρόγραμμα καθημερινότητας χωρίς να αποδιοργανώνεται τόσο η ίδια αλλά και όλη η οικογένεια.
Ζω στην επαρχία και οι βόλτες έξω στη φύση είναι σωτήριες...
Μην σας κουράζω άλλο θα μπορούσα να γράφω ώρες....

Έτσι πέρασε ένας χρόνος...όμως δεν σας ξέχασα συχνά πυκνά επισκεπτόμουν τα σπιτάκια σας να βλέπω τι γίνεται και να παίρνω δύναμη.Για να αποφορτίζομαι από την πίεση και το άγχος το έριχνα στις κατασκευές,έφτιαξα πολλά πράγματα άλλα τα φωτογράφισα άλλα όχι το ξέχναγα και εύχομαι τώρα που τα πράγματα είναι σε μια σειρά να σας τα δείξω.

             Εύχομαι να είστε όλοι καλά,να αγαπάτε,να χαμογελάτε και καλή χρονιά να έχουμε!!!                                                                              και θα τα λέμε!
                                                                                    Φιλιά!!