Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2020

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ....

Αγαπημένη μπλοκοπαρεούλα να μαι κι εγω... 
Πέρασε ένας χρονος  και παραπάνω από την τελευταία ανάρτηση,πω!πω!πως πέρασε;Ένας χρόνος δύσκολος...για όλους μας και περισσότερο για μένα που ανέλαβα να φροντίζω την πεθερά μου με αλτσχάιμερ {alzheimer}
Το έκανα με μεγάλη μου χαρά άλλωστε δεν εργάζομαι τώρα,μένει ακριβώς πάνω από μας ισόγειο εμείς στον πρώτο αυτή οπότε σκέφτηκα γιατί να μην το κάνω τη στιγμή που ψάχναμε  κάποια γυναίκα για να την προσέχει.Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα εμπειρία με τέτοια περίπτωση σαν της πεθεράς μου,άλλωστε ποτέ δεν έχεις...
Που να ξερα όμως...
 
Έλεγα πόσο δύσκολα μπορεί να  είναι;Δεν είχα καταλάβει ότι έμπαινα σε έναν άγνωστο κόσμο για μένα αλλά και για την ίδια...Πως να της εξηγήσεις ότι έφαγε και να επιμένει ότι δεν έφαγε,ότι αυτό που τρώει δεν είναι φασόλια αλλά αρακάς,πως να της εξηγήσεις ότι αυτή που βλέπει στον καθρέπτη είναι η ίδια και όχι μια άγνωστη που έχει μπει μέσα στο σπίτι της,ότι το σπίτι που μένει είναι το σπίτι της ακόμη και τώρα θέλει να φύγει να πάει σπίτι της...Να ξυπνάει τις νύχτες και να φωνάζει να με πάτε σπίτι μου...και να σκέφτομαι τι μαρτύριο περνάει αυτή η γυναίκα να θέλει να πάει σπίτι της και να μην μπορεί και πως να την βοηθήσεις....



Να βλέπει τα παιδιά της,τα εγγόνια της,συγγενικά της πρόσωπα και να μην τους αναγνωρίζει....Κάθε μέρα και ένα καινούριο μάθημα,απογοήτευση,λύπη,να λες πως ένας τέτοιος άνθρωπος δραστήριος,έφτασε τώρα να μην μπορεί να φορέσει ούτε ένα παπούτσι...Ένας δρόμος άγνωστος δίχως να ξέρεις που σε οδηγεί γιατί καμιά μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη...
Κάθε μέρα που περνούσε και πιο δύσκολη και έπρεπε να βρίσκω τρόπους να την ηρεμώ.Τρόπους να μπορώ κι εγώ να είμαι δυνατή,υποψιασμένη ένα βήμα πιο μπροστά κάθε φορά...Εξαφάνησα τους καθρέπτες άλλους τους έβαψα έτσι ώστε να μην βλέπει αυτή την "άγνωστη"και την αναστατώνει...Σταμάτησα να της λέω: θυμάσαι;Μα πως να θυμάται δεν μπορεί να θυμηθεί κι αυτό την τάραζε...Την αφήνω να μου λέει ιστορίες από το παρελθόν χωρίς να ρωτάω για πράγματα που μπορεί να την ταράξουν...
Κι όταν έπεφτε το σκοτάδι οι σκιές γίνονταν άγνωστοι που την φόβιζαν....


Έτσι πέρασαν,περνούν οι  μέρες και οι πιο δύσκολες ακόμη δεν ήρθαν...Προσπαθω,προσπαθούμε να είναι ήρεμη να έχει ένα ιδανικό πρόγραμμα καθημερινότητας χωρίς να αποδιοργανώνεται τόσο η ίδια αλλά και όλη η οικογένεια.
Ζω στην επαρχία και οι βόλτες έξω στη φύση είναι σωτήριες...
Μην σας κουράζω άλλο θα μπορούσα να γράφω ώρες....
Έτσι πέρασε ένας χρόνος...όμως δεν σας ξέχασα συχνά πυκνά επισκεπτόμουν τα σπιτάκια σας να βλέπω τι γίνεται και να παίρνω δύναμη.Για να αποφορτίζομαι από την πίεση και το άγχος το έριχνα στις κατασκευές,έφτιαξα πολλά πράγματα άλλα τα φωτογράφισα άλλα όχι το ξέχναγα και εύχομαι τώρα που τα πράγματα είναι σε μια σειρά να σας τα δείξω.

             Εύχομαι να είστε όλοι καλά,να αγαπάτε,να χαμογελάτε και καλή χρονιά να έχουμε!!!                                                                              και θα τα λέμε!
                                                                                    Φιλιά!!

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2018

Ντελίβερι γιορτής και δημιουργίας!!!!



 Αγαπημένη παρεούλα καλημέρα!!!!Μέρες όμορφες,μέρες γιορτινές κυλούν απλά και όλοι και όλα προετοιμάζονται να υποδεχτούν τη γέννηση του Χριστού μας,της Αγάπης!
Κάθε γωνιά της γης ντύνεται στα γιορτινά της,δρόμοι πλατείες φωτίζονται και πλημμυρίζουν από κόσμο.Κάθε περιοχή αναβιώνει τα δικά της έθιμα και παραδόσεις που δίνουν ένα ιδιαίτερο χρώμα τις μέρες αυτές.Τα σπίτια στολισμένα πια με φωτάκια,άιβασίληδες σκαρφαλωμένοι στα μπαλκόνια,με μικρές πινελιές όλοι προσπαθούμε να φέρουμε ένα κλίμα γιορτινό,πιο φωτεινό στις καρδιές όλων.
Έτσι κι εγώ φέτος έφτιαξα,δημιούργησα,στόλισα,απλά μικρά πραγματάκια που έφεραν πολλά χαμόγελα!
  Όταν τα παιδιά μου σπούδαζαν,στις μεγάλες πείνες το ντελίβερι (ευτυχώς που υπάρχουν και αυτά) είχε την τιμητική του!!Τα διαφημιστικά φυλλάδια και αυτοκολητάκια ψυγείου σε περίοπτη θέση  για να δαμάσουν προς στιγμήν λίγο την πείνα!!
 Όταν τέλειωσαν τις σπουδές μαζί με όλη την προίκα μάζεψα και τα αυτοκολητάκια,μου είπαν τα παιδιά μου τι θα τα κάνεις ρε μάνα;Κάτι θα τα κάνω είπα εγώ....
Και ήρθε λοιπόν η ώρα που βρήκαν την τύχη τους!Το έχω πει πολλές φορές έχουμε μια όμορφη γειτονιά που μοιραζόμαστε ιδέες.Έτσι λοιπόν μόλις είδα τα σπιτάκια της Μαριάννας και της Χαράς λέω μέσα μου να τι θα τα κάνω τα ντελίβερι!!
Έγιναν όμορφα χιονισμένα σπιτάκια,ένας αιβασίλης και δέντρο!!!Τώρα πια κολλημένα πάνω στο ψυγείο με πάνε σε χιονισμένα χωριά,μαγευτικά τοπία και ούτε καν σκέψη για φαΐ!!!




Εδώ έχουμε ένα κουτάκι δε θυμάμαι τι είχε μέσα μου άρεσε όμως το σχήμα του.Μεταμορφώθηκε και αυτό σε ένα όμορφο διακοσμητικό που τώρα στολίζει το τραπεζάκι.Ντεκουπάζ,γέμισμα μαξιλαριού για χιόνι ένα κεράκι με μπαταρία,ο απαραίτητος στολισμός και έτοιμο!





  Εικόνες  vintage από ένα παλιό βιβλίο το πόσο μου αρέσουν δεν περιγράφεται!!
Τις έβαλα σε κορνιζες να μου θυμίζουν κάτι από τα παιδικά μου χρόνια!!!


Ο καλλιτεχνικός οίστρος συνεχίζεται με ραπτική!!Κομμάτια λινάτσας από παλιότερες κατασκευές.Τα έραψα όπως μου βγήκαν πάνω σε ένα απλό πανί σαν πατσγουορκ και μετά τα έκοψα σε σχήμα δέντρου και τα έκανα δεντράκια.Μπορείς να το αφήσεις και όπως είναι.


 Εδώ τα δεντράκια έτοιμα με το σχέδιο και από τις δυο μεριές.


 Τώρα σειρά έχει η φύση!!Δόξα το Θεό ζω σε επαρχία και βρίσκω υλικά αυτή την εποχή μπόλικα!!Αυτός είναι ένας φλοιός δέντρου,έκοψα κλαδιά από κυπαρίσσι και θα στολίσει το τραπέζι μου.


Τα δεντράκια,το τσιμεντένιο σπιτάκι που είχα φτιάξει....


 Και εδώ είναι τα τσιμεντένια ρεσώ που έφτιαξα με τις φωτογραφίες και τα δεντράκια από λινάτσα που είχα φτιάξει πέρσι.

Σας κούρασα;Αυτά αγαπημένη παρεούλα έφτιαξα τα απλά πραγματάκια εύχομαι να σας έδωσα ιδέες...
Σας εύχομαι ολόψυχα να έχετε όμορφες,ζεστές γιορτές με υγεία....να μεγαλώσουν οι οικογένειες,να σμίξουν οι παρέες,να πλημμυρίσουν με χαμόγελα και κάθε τι καλό τα σπίτια σας....και να μάθουμε να λέμε συγνώμη....

                                                                 Καλά να περάσετε!!!
                                                                           Φιλιά!!!!   

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Μικρές δημιουργίες!!!


Αγαπημένη παρεούλα καλημέρα!!!

Μια βροχερή μέρα σήμερα,βρέχει από τα ξημερώματα,μια βροχή που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη όλοι μα περισσότερο η γη που διψάει...Να ρουφήξει στα σπλάχνα της τον πολυπόθητο αυτό θησαυρό να γεννηθεί η ομορφιά... Σε μια από τις βόλτες μου στην εξοχή που λατρεύω βρήκα αυτά τα υπέροχα λουλούδια σαν χαλί στρωμένα,να λιάζονται και να αφήνονται στα χάδια του ήλιου...
Ανεμώνες λουλούδια του χειμώνα...

 Το ποδήλατό μου είναι το μοναδικό μεταφορικό μέσο που χρησιμοποιώ μέσα στην πόλη, εκεί που το είχα παρκάρει λοιπόν για να κάνω τις δουλειές μου να σου ένας μουσαφίρης!!!Μια γατούλα είχε πηδήξει μέσα στο καλάθι!!!
 Και τώρα στις κατασκευές!Φέτος είπα να κάνω κάτι με τσιμέντο.Είχα δει στο διαδίκτυο πολλές κατασκευές και ειλικρινά εντυπωσιάστηκα.Πήρα λευκό τσιμέντο,έφτιαξα ένα σπιτάκι από χαρτόνι για καλούπι για να ρίξω το τσιμέντο και σ' ένα πήλινο κυπελάκι να το κάνω ρεσό.Όλα καλά όμως,αλλά αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις όπως λέει και ο σοφός λαός μας...
Το χαρτί σκίστηκε,από το πήλινο όμως που να βγει το τσιμέντο;Είχε τσιμεντάρει για τα καλά!!Εγώ νόμιζα ότι θα το γυρίσω τούμπα και θα πέσει!Αμ δε!!Τίποτα!Πρώτο λάθος!Βέβαια δεν πάει χαμένο γιατί και έτσι όπως είναι θα το κάνω ρεσό!




Ξαναφτιάχνω λάσπη,(τι λες τώρα!)βρήκα άλλα καλούπια πλαστικά αυτή τη φορά για να μπορώ να τα βγάλω και πήγαν όλα καλά!!Είναι όμορφα αλλά είναι και λίγο μπελάς θα έλεγα,να μπλέξεις με τσιμέντα,καλούπια και όλα αυτά...Τέλος πάντων!Σε επόμενη ανάρτηση θα σας τα δείξω τελειωμένα!!!


 Μετά έπιασα τις σανίδες!!Σανίδες από τα κρεβάτια των παιδιών που περίσσεψαν,αφού τις έκοψα σε μικρά κομμάτια έγιναν μικρά χιονισμένα σπιτάκια!!!Που είσαι Ρένα να με δεις!!!Δε θα μείνει τίποτα όρθιο!!!χιχιχιχι!!!

Τα μπουκάλια μου...
 
 Και τα γούρια μου που θα χαρίσω σε φίλους...
Πέταλα από πηλό....

                                                              ρόδια...


και κλειδιά από πηλό..
 Και ένα μπουκαλάκι έγινε και αυτό γούρι με τις απαραίτητες λεπτομέρειες!!
Αυτά αγαπημένη παρεούλα για την ώρα,μικρά πραγματάκια που φτιάχνω συνήθως τα βράδια όταν έχει τελειώσει μια δύσκολη μέρα...

                                                    Καλά να περνάτε!!!

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018

HO !HO !HO!

Καλημέρα μπλογκοπαρέα!!!
Εδώ είμαι,είμαι καλά από υγεία που είναι και το πολυτιμότερο αγαθό στον άνθρωπο!!Με τις ελεύθερες ώρες να είναι περιορισμένες λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων φέτος έχω απουσιάσει αρκετά από όλους και από όλα.Φροντίζω έναν άνθρωπο δικό μου με άνοια και καταλαβαίνω για πρώτη φορά τι σημαίνει να είσαι σε έναν τέτοιο κόσμο που δεν ξέρεις ποτέ το επόμενο λεπτό τι θα προκύψει!!Σε επόμενη ανάρτηση θα πω περισσότερα γιατί τώρα σας ενημερώνω ότι ήρθε και σε μένα ο Άι Βασίλης!!!Κάθε χρόνο η αγαπημένη μας Μαριλένα διοργανώνει τη Χριστουγεννιάτικη μυστική ανταλλαγή δώρων έτσι λοιπόν φέτος έλαβα κι εγώ μέρος...και το μυστικό μου ταίρι ήταν ο 
Γιάννης!!!Ο πολυτάλαντος φίλος της γειτονιάς μας!!!
Πρώτα απ' όλα με εντυπωσίασε το κουτί -που θα το αξιοποιήσω δεν υπάρχει περίπτωση!-
η κορδέλα,η ετικέτα...


και φυσικά το περιεχόμενο ένα υπέροχο ξύλινο κουτί διακοσμημένο με ντεκουπαζ !!!
Οι καρτούλες με τις ευχές .....
Και ανοίγοντας το κουτί με περίμεναν λιχουδιές και μια έκπληξη με το πόσο όμορφα είναι διακοσμημένο και μέσα!!!
Γιάννη σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το όμορφο δωράκι και για τις ευχές σου!!!
Μαριλένα ευχαριστώ κι εσένα που μέσα από αυτό το δρώμενο που διοργανώνεις κάθε χρόνο εκτός από τα δωράκια μοιράζονται και συναισθήματα  χαράς!!!
Έτσι λοιπόν να μπαίνουμε σιγά σιγά σε κλίμα γιορτινό να μοιράσουμε χαρά αγάπη στους συνανθρώπους μας!!!

                                                 Να έχετε υγεία και να περνάτε καλά!!!

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Σαν τη δύναμη του προζυμιού........


Ύστερα από μήνες απουσίας,τώρα που βρήκα λίγο χρόνο είπα να ασχοληθώ με το μπλογκ μου...
Πέρασε ένα δύσκολο καλοκαίρι με πόνο,θλίψη δεν θα επαναλάβω τα όσα συνέβησαν,άλλωστε όλοι τα είδαμε,κάποιοι τα έζησαν και κάποιοι συνάνθρωποι μας δεν είναι πια κοντά μας...
Αποχαιρετούμε σιγά σιγά το καλοκαιράκι και έρχεται το φθινόπωρο με άγριες διαθέσεις.Όλοι περιμέναμε μια βροχή να σύρουν τα ποτάμια τις έγνοιες μας, τη μαυρίλα,να πλυθούν οι δρόμοι,να ποτιστεί η διψασμένη γη και αντι γι αυτά ήρθαν κυκλώνες να γκρεμίζουν τα πάντα στο περάσμά τους....Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πια...πάμε προς το χειρότερο; ή τα καλύτερα έρχονται;
Πάντα έρχεται στο μυαλό μου η γιαγιά μου που έζησε φτώχεια,πόλεμο,πείνα και πάντα χαμογελούσε και μου έλεγε:-Τι να κάνουμε παιδάκι μου,και τα καλά δεχούμενα και τα κακά δεχούμενα..
  Δεν πρέπει να λυπόμαστε για όλα έχει μεριμνήσει ο Θεός...
Σαν αερικό σηκωνόταν νύχτα ακόμη,να ανάψει τη φωτιά στον ξυλόφουρνο με κλαδιά {που όταν ήταν ποιο νέα τα μάζευε και μόνη της} και να ζυμώσει ψωμί και παξιμάδια.
Από βραδύς είχε κοσκινίσει το αλεύρι μέσα στο ξύλινο σκαφίδι στη μια άκρη και στην άλλη είχε αναπιάσει το προζύμι.Νύχτα ακόμη λοιπόν ζύμωνε τα καρβέλια,τα σκέπαζε με κουβέρτες ωσότου φουσκώσουν.Μέχρι να κάψει ο φούρνος όπως έλεγε τα ψωμιά ήταν έτοιμα για ψήσιμο.
Μικρό κοριτσάκι ήμουν και παρατηρούσα τα όσα έκανε χωρίς να ρωτάω πολλά,άλλωστε το μυαλό μου ήταν στο παιχνίδι...
Ξημέρωνε ο Θεός τη μέρα και το σπίτι όλο κι όλο δυο δωμάτια μύριζε φρεσκοψημένο ψωμί...
Αφού τέλειωνε με τα ψωμιά έριχνε τα παξιμάδια και τα άφηνε μέσα στο φούρνο μέχρι να ψηθούν και να φρυγανιστούν.Περιττό να πω τις υπόλοιπες δουλειές που έκανε μέχρι να τελειώσει με τα ψωμιά...
Κουβαλάω αυτές τις εικόνες,τις μυρωδιές,ότι έμαθα μέσα στη ψυχή μου σαν φυλαχτό...


Πέρασαν τα χρόνια μεγάλωσα και πάντα έκανα και κάνω αυτά που μου έμαθαν αυτές οι σπουδαίες γυναίκες.Κάθε χρόνο η γιαγιά μου ''ανάπιανε''το προζύμι με το βασιλικό που έπαιρνε από την εκκλησία στις 14 Σεπτέμβρη.
-Μα πως το κάνεις γιαγιά;της έλεγα
-Να χεις πίστη παιδί μου μου έλεγε...
Κατά καιρούς ζύμωνα ψωμί αλλά πάντα με προζύμι που μου έδινε η θεία μου γιατί όσες φορές είχα προσπαθήσει με το βασιλικό δεν τα είχα καταφέρει.Φέτος όμως είπα θα τα καταφέρω!Θυμήθηκα τα λόγια της γιαγιάς μου:-Nα χεις πίστη παιδί μου....
Και με έκπληξη είδα το προζύμι να γίνεται να φουσκώνει!η χαρά μου δεν περιγραφόταν!

  

Μετά από μέρες το προζύμι έφτασε μέχρι το χείλος του βάζου έτοιμο να φτιάξω ψωμάκι..
θα κρατήσω ένα κομμάτι ζύμης και θα έχω προζύμι για το επόμενο ψωμί...και έτσι συνεχίζεται για χρόνια....




Τα ψωμάκια μου έτοιμα!!!Μακάρι να είχα και ξυλόφουρνο!!!


Ξέρω τι θα σκεφτεί κάποιος άμα ανακατέψεις νερό με αλεύρι μετά από μέρες θα σχηματιστούν φουσκάλες λόγω του ζυμομύκητα που έχει μέσα το αλεύρι...δεν είναι απλά τα πράγματα φίλοι μου θέλει δουλειά και πίστη!
  
Σε όλους,μας διακατέχει μια νοσταλγία για τις εποχές εκείνες,δεν ξέρω αν ήταν καλύτερες,όλοι κάποια στιγμή γυρίζουμε στα παιδικά μας χρόνια και λέμε τι όμορφα που ήταν!!Ξέρω ότι ήταν πολύ δύσκολα χρόνια όμως αυτό που ζηλεύω είναι η περηφάνια,η ελπίδα,η δύναμη και η πίστη που είχαν αυτοί οι άνθρωποι!Ότι και να τους συνέβαινε δεν το έβαζαν κάτω!!!
Εύχομαι να συνεχίσουμε έτσι με περηφάνια,ελπίδα δύναμη και πίστη!!!
Εύχομαι σε όλους να έχετε τη δύναμη του προζυμιού σπίτι σας όπως έλεγε και η γιαγιά μου....