Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Ανοίγουμε πανιά!!!

Αγαπημένη μπλογκοπαρέα καλησπέρα!!!
Έχω πει πολλές φορές ότι η ομορφιά υπάρχει στα απλά και καθημερινά πράγματα
που προσπερνάμε....
Η αγάπη πάλι βρίσκεται παντού και με τα μάτια της βλέπουμε την ομορφιά
και όταν μοιράζεται πολλαπλασιάζεται...
δυστυχώς όλο και πιο λίγοι το βλέπουν...
Έχει χαθεί η ανθρωπιά στις μέρες μας το πιο απλό να είσαι άνθρωπος
να βλέπεις,να ακούς στη σιωπή,να νιώθεις,την ανάγκη του άλλου...
Ευτυχώς όμως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ακούνε αφουγκράζονται και προσφέρουν
δημιουργούν...
Έτσι λοιπόν η φίλη μας Αλεξάνδρα μας κάλεσε να βοηθήσουμε να στηθεί ένα παζάρι αλληλεγγύης
για να ενισχυθεί η Κοινωνική κουζίνα "ο άλλος άνθρωπος".
Δείτε εδώ
Ένα ανθρώπινο κάλεσμα και όλη η γειτονιά ανταποκρίθηκε!
Ξεκίνησε ο χορός της δημιουργίας!!
Και τι δεν έχουν φτιάξει τα κορίτσια!!!
Φύσηξε άνεμος ανθρωπιάς και ανοίγουμε πανιά για έναν ανθρώπινο κόσμο!!

Εδώ είναι αυτά που έφτιαξα εγώ και ακολουθούν κι άλλα!!!
Ένα μπουκάλι που κάποτε είχε κρασί....
                                                                             
                       Κουτιά ξύλινα ντεκουπάζ με χαρτοπετσέτα ....


                                 

                                                                             

Συνεχίζουμε να δημιουργούμε,να προσφέρουμε ότι μπορούμε και πάμε κόντρα στη μιζέρια 
στην κακομοιριά και στη μαυρίλα που μας τριγυρνά...
καλά να περνάτε!!!
Φιλιά!!!

Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

Καλώς ήλθατε!!!!!





Καλωσορίσατε στο μπλογκοσπιτάκι μου μετά από πάααρα πολύ καιρό και πάλι!!
Καλωσορίζω και μένα την εξαφανισμένη!!!
Πρώτα από όλα να ευχηθώ σε όλους Χριστός Ανέστη!!!
Χρόνια Πολλά με υγεία!!!
Μ' αρέσει που φανταζόμουν να γίνω φανατική μπλόγκερ....τρομάρα μου....
Μπα δεν το 'χω καθόλου,όσο και να προσπαθώ δεν μου βγαίνει δεν μου μένει χρόνος!!!
Καλωσορίζω λοιπόν την Άνοιξη,τον ήλιο,τον έρωτα,την αγάπη,τα λουλούδια τα πάντα καλωσορίζω όλους εσάς..
Καλωσορίζω σημαίνει σε υποδέχομαι,σε αποδέχομαι,σε καλοδέχομαι όπως μας λέει η φίλη μας 
Αλεξάνδρα  στη δεύτερη μυστική ανοιξιάτικη ανταλλαγή δώρων με θέμα το καλωσόρισμα!
Τι υπέροχη ιδέα!!!
Να είναι καλά που με σκούντηξε και έτσι πήρα μέρος και φέτος!!
Σε καλωσορίζω σπίτι μου,στην καρδιά μου.Από μικρή θυμάμαι μεγαλώνοντας σε χωριό οι πόρτες και τα παράθυρα των σπιτιών μας έκλειναν μόνο το βράδυ όταν πέφταμε για ύπνο.Την ημέρα όλο και κάποια γειτόνισσα έμπαινε,τη μια να ζητήσει ζάχαρη,αλάτι ή ότι άλλο,την άλλη μαρηηή φτιάξε ένα καφέ έλεγε αλλά δεν θα κάτσω πολύ γιατί έχω το φαΐ στη φωτιά...Άλλες για να ξομπλιάσουν που έλεγε και η μάνα μου δε βαριέσαι όλα στο πρόγραμμα ήταν...Σημασία είχε ότι όλα τα σπίτια πάντα ήταν ανοιχτά να καλοδέχονται κόσμο....τώρα όλοι έχουμε αποξενωθεί έχουμε παρέα τα προβλήματα, τα άγχη μας και ότι άλλο...
Είμαστε Έλληνες και σαν Έλληνες είμαστε φιλόξενος λαός,γνωστοί από την αρχαιότητα,επίσης μην ξεχνάμε την φιλοξενία του Αβραάμ όταν επισκέφτηκαν τη σκηνή του οι τρεις άγγελοι και τον τρόπο που τους υποδέχτηκε.Έτσι είναι ότι και να μας λένε εμείς πάντα θα δείχνουμε πόσο φιλόξενος λαός είμαστε!! 
Φέτος λοιπόν το μυστικό μου ταίρι ήταν η Κλαυδία και η έκπληξή μου ήταν μεγάλη,γιατί πέρσι της είχα στείλει εγώ δώρο!!Πόσο χάρηκα!!Ένα κουτάκι με καραμέλες και ευχές 


και ένα χειροποίητο καλωσόρισμα!!!!κεντημένο με σταυροβελονιά πάνω στην αγαπημένη μου λινάτσα!!!λατρεύω οτιδήποτε είναι με λινάτσα,Κλαυδία μου σε ευχαριστώ είναι πανέμορφο!!!!
Πάντα ευτυχισμένη υγεία ευτυχία στο σπιτικό σου!!!

Εδώ θα σας διηγηθώ μια ιστορία από τον καιρό του πολέμου που μου είχε πει η γιαγιά μου.Όταν κάποια στιγμή μέσα στη νύχτα της χτύπησαν την πόρτα.Τρομαγμένη,τα παιδιά να κοιμούνται,άνοιξε δειλά την πόρτα και μπροστά της παρουσιάστηκε ένας Ιταλός μες στα αίματα χτυπημένος από σφαίρα.Χωρίς να σκεφτεί τίποτα τον κατέβασε στο κατώι εκεί που είχε τις κατσίκες και περιποιήθηκε τις πληγές του.Τον φιλοξένησε λίγες μέρες μέχρι να σταθεί στα πόδια του πάντα με φόβο και τρόμο...δύσκολα χρόνια....Αυτό που μου έκανε εντύπωση και έχει μείνει στη μνήμη μου ήταν όταν τη ρώτησα ''δεν φοβόσουν γιαγιά;μου απάντησε:<αυτό που φοβόμουν ήταν μη τον βρουν και μου σκοτώσουν τις κατσίκες τι θα τρώγανε μετά τα παιδιά μου!>........

Και για το τέλος σας άφησα να δείτε τις πασχαλινές μου δημιουργίες......ξύλινο αυγό mix media....

 decoupage

 αυγό από φελιζόλ και decoupage
Και μετά από αυτή τη μακροσκελή ανάρτηση ήθελα να σας αποζημιώσω καλέ...και δεν θέλω να δίνω υποσχέσεις του τύπου δεν θα ξανά χαθώ γιατί όλο τέτοια λέω λέω και όλο χάνομαι  θα σας ευχηθώ να είστε όλοι καλά να περνάτε καλά και να έχετε υγεία και κάθε καλό στα φιλόξενα σπιτάκια σας!!!


                                                        Φιλιά Δέσποινα!!!

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Οι τρεις Χαριτωμένες!!!

Να μαι πάλι!!!
Τι κάνετε;Εύχομαι όλα να είναι καλά για όλους γιατί δεν πάμε καθόλου καλά!
Σήμερα σας δείχνω κάτι που έκανα για πρώτη φορά και είμαι πάρα πολύ χαρούμενη!!
Εδώ και πάρα πολύ καιρό οι Αντωνοπουλίτσες οι χρυσοχέρες και Η ΔΡΑΣΗ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ BLOGGERS αποφάσισαν να κάνουν 
ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ φαντάζομαι θα το έχετε δει.
Μέχρι εδώ όλα καλά και γω το είδα αλλά τι να φτιάξω;σκέφτηκα...
Ύστερα από πολλές ώρες στο διαδίκτυο,κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες με πηλό κατέληξα να φτιάξω κούκλες από ύφασμα,Δεν είναι επαγγελματική δουλειά αλλά πιστεύω ότι έγιναν όμορφες!!
Οι τρεις χαριτωμένες λοιπόν αδελφούλες έτοιμες να παρουσιαστούν!
Η Δανάη που ονειρεύεται να γίνει μια σπουδαία μπαλαρίνα!
Η Δανάη
                                                                     Η Μυρσίνη
                                                                       Η Κλειώ
 Αυτές είναι οι τρεις κουκλίτσες μου!!Της λάτρεψα χάθηκα σ' έναν όμορφο κόσμο παιδικό έγινα για λίγο παιδί και θυμήθηκα τη μια και μοναδική κούκλα που μου είχε φέρει η θεία μου όταν ήμουν μικρή...

Οι κούκλες θα πάνε να συναντήσουν τις υπόλοιπες και όλες μαζί θα γίνουν μια όμορφη παρέα!
Είμαι χαρούμενη και για έναν άλλο λόγο γιατί κατάφερα να προσφέρω κι εγώ κάτι και σε αυτή την προσπάθεια της Δράσης!Να είστε όλες και όλοι καλά και προχωράμε!!
Φιλιά!!!


Τις κουκλίτσες σας μπορείτε να τις στέλνετε στην Αθήνα 
το αργότερο μέχρι τις 25 Ιανουαρίου 2016
στην αγαπημένη μας φίλη 
Κλαυδία Μάμαλη
Μυσαραλιώτου 6 Μακρυγιάννη
Αθήνα 11742
σχέδια εδώ

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Όταν το χτες συναντά το σήμερα....

Καλημέρα γειτονιά!!!
Να δώσω πρώτα απ' όλα τις ευχές μου για το νέο έτος...
Υγεία,γιατί η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό στον άνθρωπο..
Δουλειά,προκοπή,Αγάπη.υπομονή και ότι άλλο επιθυμείτε σε σας και τις οικογενειές σας!!
Ο Γενάρης πέρασε τη μέση που λένε και ο Φλεβάρης βρίσκεται προ των πυλών...αν και ο τελευταίος 
μήνας του χειμώνα ο καιρός καλά κρατεί ως τώρα.
Και αφού μαζέψαμε τα χριστουγεννιάτικα χάθηκε μαζί η ανανέωση και η γιορτινή ατμόσφαιρα...
Δεν πτοούμαστε όμως εμείς συνεχίζουμε να δημιουργούμε και να δίνουμε τη δική μας λάμψη σε παλιά αντικείμενα και μικροπράγματα του σπιτιού.
Γι αυτό κι εγώ σας δείχνω σήμερα κάτι που τελείωσα επιτέλους!κι έχω ένα σωρό μισοτελειωμένα...
Ένα μπουκάλι από ουίσκι μεταμορφώθηκε σε στυλ vintage που λατρευω...
θα στολίσει κάποια γωνιά του σπιτιού μας...
μα θα μου πείτε όλο μπουκάλια;δεν έχει καμιά σημασία!είναι πολύ όμορφα και για δωράκι!

                            δες με κι από δω.....
Εδώ ένα άλμπουμ που έφτιαξα....όταν το παλιό συναντάει το μοντέρνο.....
χαρτιά με εικόνες σχολικές του χτες και του σήμερα...

...όταν τα παιδιά κάθονταν στα ξύλινα θρανία τους,πρασινωπά με το μικρό αυλάκι να τοποθετούν τα μολύβια....και τον πράσινο πελώριο πίνακα,ο δάσκαλος-α να γράφει και η σκόνη από την κιμωλία να χορεύει στην αντηλιά μέσα από τα παράθυρα....

...όταν ο Μίμης,η Άννα,η Έλλη,η Λόλα και τ' άλλα παιδιά έπαιζαν χαρούμενα...και μαζί με αυτά παίζαμε κι εμείς....ακόμη θυμάμαι το σπιτάκι από λάσπη και πέτρες που προσπαθούσαμε να φτιάξουμε....
....δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος που δεν αγάπησε αυτό το αλφαβητάριο....βέβαια τώρα πια όλα έχουν αλλάξει....γιατί αλλάξαμε εμείς....
Όταν λοιπόν ενωθούν το χτες με το σήμερα φτιάχνουν αυτό το άλμπουμ για φωτογραφίες....
.....αναμνήσεις από τα μαθητικά χρόνια....

Όταν λοιπόν ενώσουμε το χτες με το σήμερα,αναζητήσουμε το παρελθόν θα προσδιορίσουμε το παρόν και θα φωτίσουμε το μέλλον.Το φως το φέρνουμε εμείς οι ίδιοι πρώτα στη ζωή μας και μετά στην κοινωνία.Αρκεί να μην ξεχνάμε....
Ανοίξτε την καρδιά σας,δημιουργήστε,χαμογελάστε,χαρίστε,ανακαλύψτε και όλα θα γίνουν...
                                                                           Φιλιά!!!!!

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

''Ξημέρωσαν Χριστούγεννα''μικρή Χριστουγεννιάτικη ιστορία


-Τι λες θα τα καταφέρεις και αυτή τη φορά;είπε ο θείος στην ανιψιά του που στεκόταν όρθιος,με ανήσυχο ύφος...
-Μα και βέβαια θείε μου...το ρωτάς;μείνε ήσυχος εγώ θα φροντίσω για όλα όπως πάντα...η μάνα μου να γίνει καλά...είπε η κόρη αποφασιστικά....
Άραγε πόσο βάρος μπορεί να κρύβουν αυτές οι λέξεις για να μπορεί να τις σηκώσει ένα παιδί;
Την αγκάλιασε και τη φίλησε χωρίς να πει τίποτε άλλο....
Η μάνα.... χρόνια την ταλαιπωρούσε μια σπάνια ασθένεια που είχε φωλιάσει στο κορμί της και την έτρωγε,όπως τρώει το σαράκι το ξύλο και την είχε καθηλώσει στην καρέκλα.....Μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία χωρίς αποτέλεσμα.η καρδιά της κρεμόταν σε μια κλωστή πλέον,το κορμί της την είχε εγκαταλείψει....Πάντα ήταν δυνατή τώρα όμως δεν είχε πια δυνάμεις.
Οι γιατροί δεν ήξεραν τι να της κάνουν....
Τέσσερα παιδιά,ένας σύζυγος όλοι περίμεναν από αυτήν.Μοναδικό της στήριγμα η κόρη της...που ανέλαβε καθήκοντα μάνας στην ηλικία των δεκατεσσάρων.....και τώρα έπρεπε να αναλάβει ακόμα ένα....  
Ο θείος χρόνια στην Αμερική είχε συζητήσει με τους γιατρούς για την σπάνια ασθένεια της αδερφής του και τον διαβεβαίωσαν ότι μια νέα θεραπεία θα έφερνε καλά αποτελέσματα,μόνο ότι έπρεπε να νοσηλευτεί εκεί αλλά άγνωστο για πόσο...
Ήρθε λοιπόν στο χωριό να το συζητήσει και να πάρει τη μάνα,τα έξοδα θα τα αναλάμβανε όλα αυτός μιας και η οικογένεια δεν είχε χρήματα.Άνοιξη,όμορφη εποχή,ο καιρός είχε αρχίσει να ζεσταίνει...έπρεπε για να να ζεσταθούν λίγο και οι ψυχές τους μήπως και έφευγε αυτό το μαύρο πέπλο που είχε σκεπάσει την οικογένεια...Η απόφαση πάρθηκε....
Μια βαλίτσα όλες κι όλες οι αποσκευές γεμάτη με ελπίδες,γεμάτη με όνειρα....Λες αυτή η χώρα να βοηθούσε τη μάνα;ήταν η τελευταία τους ελπίδα...
Ο αδερφός της,την πήρε αγκαλιά,άλλωστε μόνο τα κόκαλα είχαν απομείνει και την έβαλε στο αμάξι.
Με δάκρυα στα μάτια αποχαιρέτησε τα παιδιά της,τον άντρα της χωρίς να μπορεί να ορθώσει λέξη...Το μόνο που κατάφερε να πει ήταν -να προσέχετε...Τι άλλο να πει μια μάνα στα παιδιά της σε τέτοιες καταστάσεις;Τι να πει αυτή η πονεμένη μάνα..πόσο πέτρα να κάνει την καρδιά της;
Τα μικρά έμειναν να την κοιτούν χωρίς να καταλαβαίνουν το μόνο που ήξεραν ήταν ότι η μάνα τους δεν ήταν καλά κανείς δεν τους εξηγούσε...Το αμάξι έφυγε ώσπου χάθηκε...για κάποιο διάστημα θα ζούσαν χωρίς τη μάνα....και δεν ήξεραν αν θα την ξανάβλεπαν...
Ο καιρός περνούσε με την κόρη να προσπαθεί να τα βγάλει πέρα για ακόμη μια φορά με όλες τις δυσκολίες του χωριού......να φροντίζει τα μικρότερα αδέρφια της να μη τους λείψει τίποτα,να μαγειρέψει,να βρει ένα πιάτο φαΐ ο κουρασμένος πατέρας...να συγυρίσει,να πλύνει,να ψωνίσει τι δύσκολο είναι να πάρεις τη θέση μιας μάνας!'Ομως τα κατάφερνε η μάνα της της είχε μάθει τα πάντα!Η γιαγιά βοηθούσε κι αυτή όπως μπορούσε....Μόνη παρηγοριά τα νέα που έφταναν από την μακρινή Ήπειρο και αυτή τη φορά ήταν καλά....Η μάνα μπόρεσε να σηκωθεί από την καρέκλα και να κάνει λίγα βήματα με βοήθεια βέβαια.
    Τα βράδια η κόρη προσευχόταν σε μια άλλη ΜΑΝΑ...
-Σε παρακαλώ, φέρτην γρήγορα πίσω....μήπως ζητούσε πολλά;ζητούσε τη μάνα της,τη φίλη της,την αδερφή της....κουράστηκε,όμως έπρεπε να δείξει θάρρος,υπομονή,για τα αδέρφια της,τον πατέρα της,τη μάνα της,που ήταν εκεί και έπρεπε να είναι ήσυχη για να πάει καλά η θεραπεία.Είναι όμως ποτέ ήσυχη μια μάνα;
Πέρασε το καλοκαίρι,ήρθε το φθινόπωρο,τα παιδιά ξεκίνησαν το σχολείο....
  Πέρασαν οχτώ ολόκληροι μήνες,οχτώ μήνες στενοχώριας,φροντίδας,θλίψης,πόνου,προσμονής....Αυτή τη φορά η νοσηλεία είχε κρατήσει πολύ...Έφτασε ο Δεκέμβρης.Που και που έβλεπες κανένα φωτάκι σε κάποιο παραθύρι...Η κόρη δεν είχε στολίσει τίποτα...δεν είχε διάθεση,άλλωστε ήταν τόσες οι δουλειές που έπρεπε να κάνει και κείνο το δέντρο που είχαν αγοράσει από τον μπακάλη είχε μαδίσει πια...που να βρεθούν τα λεφτά για άλλο;
    Τα χαρμόσυνα νέα επιτέλους έφτασαν,βάλσαμο στην πονεμένη οικογένεια,η μητέρα θα ερχόταν λίγο πριν τα Χριστούγεννα!!Η κόρη έπρεπε να ετοιμάσει το σπίτι να το κάνει να αστράφτει,να κρεμάσει καθαρές κουρτίνες,να τινάξει τις κουρελούδες,να σκουπίσει τις αυλές...ήξερε τι έπρεπε να κάνει....
Έφτασε ο καιρός....παραμονή Χριστουγέννων....Κρύο...ο χειμώνας είχε μπει για τα καλά.Η οικογένεια μαζεμένη γύρω από τη σόμπα προσπαθούσε να ζεσταθεί....περίμεναν....ο πατέρας κάθε τόσο ανακάτευε τη φωτιά,η κόρη γύριζε στα δωμάτια να δει αν όλα ήταν στην εντέλεια..και περίμεναν...Μα γιατί δεν περνάει η ώρα γρήγορα όταν το θες;Είχε κολλήσει το ρολόι....
    Το ταξί σταμάτησε έξω στην αυλή,ο ταξιτζής πάτησε την κόρνα...Ήρθε!!!Ήρθε η μάνα!!!Τα παιδιά πετάχτηκαν έξω να την δουν!Ακολούθησε ο πατέρας και ύστερα η κόρη..Αιώνες φάνηκαν οι ώρες ώσπου να ρθει.....
Η πόρτα άνοιξε,ο ταξιτζής προθυμοποιήθηκε να την βοηθήσει η μάνα όμως του έγνεψε όχι...σαν να του έλεγε τώρα μπορώ μόνη μου....''Έφυγα στην αγκαλιά τώρα γυρίζω όρθια!''
Τα παιδιά έτρεξαν να την αγκαλιάσουν αλλά την κοιτούσαν σαν να μην τη γνωρίζανε...Αυτή τα φιλούσε και τους έλεγε πως μεγάλωσαν!Η κόρη στεκόταν πίσω ανήμπορη να πιστέψει αυτό που έβλεπε...δεν μπορεί να είναι η μάνα μου αυτή συλλογιζόταν...που πήγε αυτή η αδύνατη γυναίκα με τα μεγάλα μαύρα μάτια;
 Αυτό που έβλεπε μπροστά της ήταν ένας φουσκωμένος άνθρωπος....Τι της έκαναν Θεέ μου;Γιατί;Πώς άλλαξε έτσι;
Η μάνα της χάιδεψε το πρόσωπο...
-Δεν με αναγνωρίζεις παιδί μου;Η κόρη έπεσε στην αγκαλιά της και ξέσπασε σε κλάματα.....Μα πώς;
-Καλά είμαι παιδί μου,μόνο που τα φάρμακα που παίρνω με άλλαξαν αλλά θα συνέλθω δε γινόταν διαφορετικά....Πάμε μέσα τώρα...Η βαριά κορτιζόνη που έπαιρνε την πάχυναν αλλά μόνο έτσι μπόρεσε να σηκωθεί.
Ο ταξιτζής κατέβασε τις πέντε βαλίτσες και έφυγε.Όλοι μαζεύτηκαν στο σπίτι είχε νυχτώσει πια....
Και τι δεν είχαν μέσα αυτές οι βαλίτσες!! 
Άνοιγαν τις βαλίτσες,ρούχα,παπούτσια,πιάτα,κατσαρόλες και τι δεν είχε κουβαλήσει η καημένη η μάνα...αλλά αυτό που δεν περίμεναν να δουν ήταν ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο!Ολόκληρο δέντρο κουβάλησε με τα στολίδια και τα φωτάκια.Όλα τα είχε σκεφτεί....Αμέσως άρχισαν να στολίζουν το δέντρο χαζεύοντας τα υπέροχα στολίδια και που και που έβγαιναν επιφωνήματα χαράς...Η μάνα γελούσε,όλοι γελούσαν...Το χαμόγελο είχε επιστρέψει μετά από πάρα πολύ καιρό στα χείλη τους.Έμειναν να μιλούν μέχρι αργά είχαν τόσα να πουν.....
Ξημέρωσαν Χριστούγεννα.....η κόρη σηκώθηκε πρώτη,για να πάει στην εκκλησία έπρεπε να ευχαριστήσει ΚΑΠΟΙΑ....Ξύπνησε τ' αδέρφια της,ντύθηκαν και έφυγαν....
Όταν γύρισαν από την εκκλησία το σπίτι ήταν ζεστό,οι μυρωδιές των φαγητών σε τρέλεναν....μυρωδιές από μάνα...Τα παιδιά χάρηκαν τόσο πολύ...Η κόρη κάθισε δίπλα στη σόμπα να ζεσταθεί....
-Κάθισε παιδί μου,να ζεσταθείς λίγο της είπε η μάνα....θα τα ετοιμάσω εγώ όλα σιγά σιγά...
    Το μεσημέρι η οικογένεια μαζεύτηκε γύρω από το τραπέζι....Η μάνα με δυσκολία έκανε βήματα και προσπαθούσε να σερβίρει,κάτω από το άγρυπνο μάτι της κόρης να την βοηθάει χωρίς να την φέρει σε δύσκολη θέση.Ήταν ευτυχισμένη γιατί είχε καταφέρει να σηκωθεί και να είναι πίσω πριν τα Χριστούγεννα.Όλοι ήταν ευτυχισμένοι γιατί μετά από πάρα πολύ καιρό ήταν και πάλι μαζί και ειδικά μια τέτοια μέρα,ημέρα Αγάπης για να γιορτάσουν...για πόσο;για την ώρα δεν είχε σημασία....


Είναι η συμμετοχή μου για πρώτη φορά στις Χριστουγεννιάτικες ιστορίες της Αριστέας
Η ιστορία αυτή είναι αληθινή και είναι κάποια Χριστούγεννα που με έχουν σημαδέψει....
και αφορά τη μητέρα μου....
Θέλω να σας πω να αγαπάτε τους γονείς σας,με όλα τα καλά και τα άσχημα που έχουν με όλα τα λάθη τους...και να τους το λέτε όσο ζουν γιατί όταν ''φύγουν''είναι αργά....
Θέλω να ευχαριστήσω τη μάνα μου για αυτό που είμαι,το οφείλω σε εκείνη,....
Χρόνια καλά Χρόνια πολλά σε όλους!!!!